BIOANIZTASUNETIK

Gaurkoan superbibentzi gidatxo bat egingo dugu, oso gida praktikoa, geure bizitza salbatuko diguna egunen batean, beraz, ene irakurle fidela, aste honetan ere, nola ez… ZORTEKOA ZARA! Blog honen eman dituen zoriontasun momentuak, ecoestadistica bidez neurtzea baleude…

Imagina dezagun, basoan zaudela, ilunabarra, galduta, hotzez eta gosez. Bapatean, otso (Canis lupus) bakarti bat agertzen zaizu aurrean, hortzak erakutsiz, erasotzeko prest.

Ez izutu! Lehenik eta behin jakin behar duguna da, hargijale-harrapari batek, oso zihur egon behar duela bere biktimari erasotzeko. Hau da, zihur egon behar du 100%-ean, bere biktima ez dela defendituko. Pentsa dezagun biktima defenditu egiten dela eta harrapariari oinean zauri txiki bat egiten diola, harraparia (kasu honetan otsoa) ez da horregatik hilko, baina ezingo du ehizatu, zeren ezingo baitu askatasun osoz korri egin.

Ezin badu ehizatu, ez dauka janaririk eta goseak hil daiteke.

Irudia: www.anipedia.net

Harrapari batek, ezin du esginze, hezur apurketa edo ehizatzeko ahalmena egun batzuta mugatu diezaioken harriskurik hartu. Gosez hil baidaiteke.

Ez da arraroa beraz, harrapari orok, animali, txiki, zahar edo gaixoei erasotzea, hauek baitiran defentsa gutxienak dituztenak, harrapatzeko errazak dira.

Berriro gure goera extremis-era bueltatuz, otsoa erasotzeko prest, bere aurrean du, bi anken gainean dabilen izaki mehe, ile gutxikoa, adarrik gabea, atzaparrik gabea… erraza harrapatzeko! Momentu honetan, irakurle fidela, otsoari erakutsi egin behar diogu, gu harrapatzeak arazoak emango dizkiola eta agian ez dela komenigarria gu ehizatzen saiatzea. Horretarako, hasi garrasika, atera zarata, egin salto, erakutsi sano gaudela, geure burua defenditzeko gai garela eta otsoa ez bada oso gose… segituan alde egingo du, beste arkume, txiki, ahul eta xamur baten bila.

Harrapariari, lau egun geldirik egotea behartzen dion EDOZEIN zauri edo arazok, bere heriotza ekarri liezaioke, beraz, ez ditu edozela harriskuak hartuko.

Izan ongi, irakurle fidela!

Behin baino gehigotan egin didate galdera hau, zein da animaliarik inteligenteena? Erantzun erreza (nahiz eta sinistea zaila izan), animalirarik inteligenteena Homo Sapiens da (gizakia), ostean beste galdera etortzen da:”baina, gizakia kenduta?” Honek zailatsun gehixeago du.

Nere uste apalean, abere batek intelegentzia maila bat eduki dezan, haragijale-oredatzailea izan behar du. Predatzaile-haragijale batek, bere jakia: atzeman, bilatu, ehizatu, garraiatu eta jan egin behar du. Belarra jateaz bizi den ardi batek adibidez, soilik burua jeitsi eta jan besterik ez du egin behar, tarteka noski, inguruan predatzaile-haragijalerik ba ote dabilen ikusiz.

Irudia: www.calvida.com

Bizimodu hauek, zerebro mota ezberdina garatzera ekarri dute, haragijale-predatzaileak erabakiak azkar eta ongi hartu behar ditum afaldu nahi badu behintzat. Belar jaleak ordea ez dauka erabaki traszendentalik hartu beharrik bazkatzeko eta bere garuna, ba… simpleagoa izan hoi da.

Abere baten inteligentziaren hurbilketa bat egiteko, formula simple bat erabiltzen da (zerebroaren tamaina erlatiboa): zerebroaren pisua/gorputzaren pisua, honen balioa zenbat eta handiagoa, abereak zerebro garapen handiagoa du, hau da, inteligenteagoa da.

Hona hemen munduko lehen hiru inteligenteenak zerebroaren tamainu erlatiboa ikusita:
1- Gizakia
2- Izurdea
3- Txinpantzea

Harrituta, ezta??????

Zorionez, animaliok DIOIKOAK gara, populazioaren ia erdia arrak gara eta besteak emeak. Ze tristea soilik arrak edo emeak baginake, ezta??

Honek arazo bat sortzen du ugalketarako, bikotekidea BILATU eta SEDUZITU egin behar dugula, lan gogor hau ordea, normalean arrek egin behar dute. Emeak, ar hoberena aukeratzeko lan erraza soilik egin behar du. Eta zer bilatzen du eme batek, ar batengan?????

Galdera honen erantzunak, euskaldun ugariri bizitza alaituko die eta blog honetan badakigu erantzuna! Eta zuk, irakurle fidel maskulinoa, zorionekoa zara, blog hau irakurzteagatik, arren galderarik galdetuenaren erantzuna, lerro gutxi hauetan daukazu.

Emeek ar batengan bilatzen dutena da… GENE ONAK!

Bai badakit, ene irakurle fidel maskulinoa, shock egoeran geratu zarela eta agian iada nere amataz gogoratzen ari zarela, baina bai, emeak GEN hoberenen bila doaz. Bere kumetxoei gen onak eman nahi dizkie, bizitza honetako zailtasunetan airoso atera daitezen. Baina nola daki eme batek, ar baten geneak onak diren ala ez??? Oso erraz, kanpo itxuragatik. Ikus dezagun adibide bat: OREINAK (Cervus elaphus)

Ongi elikaturiko orein batek, osasun onak duenak, hormonalki orekatua dagoenak, adardura sendoa eta itxura onekoa du. Ar honen adardurak emeari zera esaten dio: “ikus ezazu politta, zeinen ongi moldatzen naizen bizitzan, gure umetxoak ere nire antzeko izango dira eta bizitzan neuk bezalako arrakasta edukiko dute”.

Eta emeak, arraren adarrekin liluratuta, berau aukeratzen dute, bere kumetxoen aita izan dadi. Eta denak pozik… pozik????

Ar honek ordea, adar hauek edukitzeagatik, zenbait arazotxo edukitzen ditu egunero, batetik ezin da baso oso itxietan sartu, adarrak oztopo egiten diote, lepoan pisu handia dauka eta harraparien aurrean erraz ikusten da. Hauxe da ar honek, bere METROSEXUALITATEAGATIK pairatzen duena, eta dena zergatik??? Emeak liluratzegatik.

Natura hainbat adibide dauzkagu oreinaren pareko: Oilagor erregearen istasa, xoxoaren moko bizia, igelen kantuak…

Beraz, historia ebolutiboan, arren itxura emeek aukeratu dute, lehen feminismoaren zantzuak??????

Bizidunak itsasoan sortu omen ziren, itsasoko lehen zopa hartatik omen gatoz denok. Arrainak igerian ur ertzeraino iritsi, anfibioek lehen irtenakdiak egin eta narraztiek konkistatu omen zuten lurra. Gero bertatik sortu omen ziren, zu (ene irakurle fidela) eta ni bezalako ugaztunak.

Bada ordea ugaztun talde bat, berriro etxera, itsasora, itzuli zena: zetazeoak. Bale, izurde, orca… talde honen arbasoa, hipopotamo baten antzekoa omen zen, lurtarra baina ehiza itsasoan egiten omen zuen, igeri. Eboluzioaren Jainko haundiak erreboluzionario honi, foka baten antzeko itxura eman zion, igerilari bikaina baina kumeak edukitzera lur lehorrera etorri beharra.

Irudia: www.blogbuceo.com

Halakoren batean zetazeo forma hartu zuen, sudur zuloa buru gainean, igeri egiteko “hegalak”, itsatsa, atzeko anken galera… honela bihurtu ziren zetazeoak guztiz urtar, iada kumatzera ez zegoen lur lehorrera joan beharrik.

Etxetik alde egin eta berriro etxera bueltan, animaliek ere independizatzeko arazoak?